Jean_Michel_Othoniel

Jean-Michel Othoniel ontwerpt aidsmonument Amsterdam

De Franse kunstenaar Jean-Michel Othoniel (1964) krijgt de opdracht voor het aidsmonument dat op Wereld Aids Dag 2015 onthuld wordt aan de IJ-oever in Amsterdam tussen Centraal Station en Muziekgebouw. Het oordeel van de kunstcommissie die de stichting adviseert: “Othoniel laat zien dat een aidsmonument niet somber hoeft te zijn. Hij combineert heel fijnzinnig een beladen thema met elegantie en schoonheid. Het schitterende licht aan de oever van het IJ heeft vrij spel in de kralen van muranoglas. Het ontwerp past perfect bij de locatie. Dit aidsmonument verrijkt Amsterdam met een kunstwerk van formaat.”

Living by Numbers
(Becijferd leven)

Rekenen op elkaar. Om te beginnen rekenen op jezelf en al degenen herkennen die tellen en geteld hebben. Al die jaren is alles wat we hebben gedaan tellen. De dagen sinds de komst van aids. Onze dode vrienden, de dagen waarop we ziekte hebben verslagen, onze hoop, onze therapieën, het aantal zieke mensen dat we kennen, onze uren van geluk.

Het is ook rekenen op anderen, op hun vastberadenheid. Deze kralen visualiseren voor ons de eindeloze uren die we hebben gewijd aan de strijd. Tellen kan een spel zijn; dit reusachtige telraam kan een teken van hoop zijn dat de cijfers kleiner worden, dat we opnieuw bij nul beginnen en dat er aan het tellen een eind komt. Dit monument is er om niet te vergeten dat we daarvoor moeten blijven vechten.

Dit monument interacteert met onze gedachten, wat vooral laat zien dat de enige echte interactie innerlijk is, als het gaat om wat we nodig hebben bij ziekte en om niet op te geven.

De kralen op het telraam zijn vrolijk, kleurrijk, feestelijk zelfs, teken dat er hoop is en dat we al diegenen moeten danken die ons in leven hebben gehouden (geliefden, vrienden, familie, dokters). De grote bank wordt uitgevoerd in zacht metaal waarin mensen een boodschap of graffiti kunnen achterlaten. Dit wordt hun manier van het markeren van hun komst. Een bank met uitzicht op de zee is een plaats en tijd voor bespiegeling. Het telraam roept de mensen in herinnering die ziek zijn, die overleden zijn, maar ook de mensen die betrokken zijn bij de strijd, de uren en de energie die zijn gestopt in deze strijd tegen aids gedurende zovele jaren. Het is ook een ode aan Amsterdam, zijn bedrijvigheid, zijn haven, de commerciële en culturele uitwisseling, de transacties, zijn welvaart, alle verschillende zaken die eeuwenlang van overzee zijn gekomen. Het is een uitnodiging om naar de horizon te kijken en te hopen op betere tijden.